فرآیند ساخت قالب اکستروژن آلومینیوم از چند مرحلهٔ کلیدی تشکیل میشود.ابتدا مهندسین با دریافت نقشهٔ مقطع پروفیل، طراحی سهبعدی قالب را در نرمافزار CAD انجام میدهند و با شبیهسازی جریان ماده، نقاط پرشدگی ناقص و تمرکز تنش را شناسایی و اصلاح میکنند.
پس از تأیید طرح، بلوک فولادی ابزار (معمولاً آلیاژ H13 یا P20) برشخورده و وارد مرحلهٔ ماشینکاری میشود.
در این مرحله، دستگاه CNC بخشهای اصلی مانند بدنه و پشتیبان قالب را با دقت تلرانس زیر ۰.۰۵ میلیمتر تراش میدهد و برای خلق جزئیات پیچیده روزنه از فرایند EDM استفاده میشود. پس از اتمام ماشینکاری اولیه، سطوح داخلی قالب با سنگزنی سطحی و پولیش نرم صیقل میخورند تا اصطکاک در هنگام اکستروژن به حداقل برسد.
سپس قالب وارد عملیات حرارتی کنترلشده میشود؛ در این مرحله سختکاری و تمپرینگ با پروفیل دمایی دقیق باعث میشود ساختار فولاد به سختی و چقرمگی مطلوب دست یابد.
قالب اکستروژن آلومینیوم در اصل مجموعهای از قطعات فولادیست که شکل و ابعاد مقطع نهایی پروفیل را تعریف میکند. شیوهٔ کار به این صورت است که شمش آلومینیوم پس از پیشگرمایش به دمای مطلوب (معمولاً بین ۳۸۰ تا ۵۰۰ درجهٔ سانتیگراد) تحت فشار پرس قرار میگیرد و مادهٔ نرمشده مجبور است از روزنهٔ قالب عبور کند؛ در نتیجه پروفیل با ابعادی دقیق و سطح صیقلی از سمت دیگر خارج میشود.
هستهٔ قالب، یعنی دیسک اصلی (Die Plate)، با دقت تلرانس کمتر از ۰.۰۵ میلیمتر از فولادهای آلیاژی سخت شده با عملیات تمپرینگ، تراشیده میشود. سطح داخلی پس از EDM و سنگزنی، پولیش میخورد تا نیروی اصطکاک کاهش یابد و کیفیت سطح نهایی افزایش پیدا کند. کنار دیسک، اجزایی مانند ماندرل (برای قالبهای توخالی)، بکاپپلیت (برای پخش فشار)، هولدر و کلاهک (برای تراز و روانکاری) موجب ثبات شکل و یکنواختی ضخامت دیواره میشوند.
کلید عمر طولانی قالب در نگهداری منظم، پایش برادهها و اعمال روانکنندههای مخصوص است. با توجه به تنوع نیازهای صنعتی از پروفیلهای ساده ساختمانی تا مقاطع تخصصی خنککننده طراحی قالب اکستروژن آلومینیوم پلی است بین دانش متالوژی و تکنولوژی ماشینکاری پیشرفته.
کاهش قیمت تمام شده
طول عمر بالا و تولید بیشتر
